“İstanbulda ne işin var senin, mimarlar toplantısına mı geliyorsun” diye sordu, üniversiteye başladığım andan bu yana bana “meeendisbey” diye seslenen arkadaşım. İzah ettim. “Yok “dedim, “naalakasvaryaa” dedim, ikna ettim.
Zaten, Kentler : mimarlıkLARın pazaryeri adlı UIA 2005 ISTANBUL Dünya Mimarlık Kongresi‘ne yapabileceğim tek katkı “Hag! Hacı gökdelene bak laaan” , “Vag! Viyadüğe bak, nası dönmüş adamlar !” şeklindeki şaşkınlıklarımdı. Eh biraz da Mimar Sinan üzerine efsane/hikaye anlatabilirdim. O kadar. Ha, bir de dolmuş hikayem var, ama onun mimarlarla alakası yok.
Hem, hikayedeki “bu hikayedeki mal benim” pozisyonumdan dolayı, salaklığımı onaylayan büssürü cevap aldım bu gün. O yüzden anlatmayacağım geçiyorum. Belki bir gün, yine kendi kendime, “Bak, belki salak değilimdir ha ? ” diye bir şeyler düşünürsem anlatırım.
Şey, ben havaalanına gittim hayatımda ilk defa. Sadece gittim ama. MIB serisinin ilk filmindeki o galaksiler arası havalimanında hissettim kendimi. çok ilginç bir yer havaalanı dedikleri. Onlarca milletten adam, onlarca milletten kadın. Herkes birbirine bakıyor, birbirini inceliyor. Kimisi biletlerinin peşinde, kimisi fotoğraf çektiriyor. Kardeş kişi, freeshopların yerini kestiremeye çalışıyor. Bir yandan çinlilerle Japonların birbirinden nasıl ayrılacağına dair ipuçları veriyor bana. çinliler, sarı ırktanmış. çinliler herşeye soya yağı kattıkları için turşular bile şekerliymiş. çinliler çirkinmiş. Geri kalanlar Japon.
Ben Japonları daha çok seviyorum, çinlilere nazaran. Aslında korkuyorum da bir yönden. Küçüklüğümden beri Japonların dünyayı gezmesinin yegane amacının, onu ele geçirmek için yaptıkları fizibilite çalışması olduğuna inanırım. Yoksa her gördüklerinin fotoğrafını çekmelerini neye bağlayabiliriz ? Japonlar ilginçtir. Fotoğraf makinalı Japonlar ise daha ilginç.
Japonlar kadar ilginç bir şey daha varsa o da, balık ekmekçiler bence. Ciğerlerinden çıkarabileceği en yüksek sesle “Be-ğeeeen-din mi tey-zeeee” diye bağırıyorlar hemen bi adım önündeki müşterisine. Kadıncağızda ne yapsın, kafa sallıyor. Balık ekmekçiler ilginçtir. Hele hele, cep telefonla konuşurken ahizeyi aniden kapayıp, “Beğenmezseeeaaann para ver-meeeeaağ” diye bağıranları daha ilginç.
Bir gün bir mimar, bir japon, bir balık ekmekçi…
« Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı
Soner Arıca artık klip çekmesin kampanyası »
yorum ekleyin veya yorumları okuyun: