Anneler günü için anneme eşarp aldım geçenlerde. Esasında sevmiyorum anneler gününü filan. Hayır, pahallıya patladığından değil, zoraki bir hediyeleşme olduğu için. Nedir yani, ben zaten hediye alırım anneme. Neyse efendim, eşarp aldım ben anneme işte, binbir güçlükle ama. Yani böyle kadınlarla çekişe çekişe. Sanki bi tane eşarp kalmış gibi hepsi birden benim beğendiğime sulandılar. Aralarında tartışıyorlar ilk ben gördüm filan diye. Ben de o arada kasaya para ödeyip gelecektim. Tezgahtar da başkasına bakıyormuş o arada, faketmemiş. Hemen müdahele ettim olaya. O benimdir o benim dedim. Ufak çapta “cıngar” çıkardıktan sonra ve biraz daha çekiştikten sonra aldım eşarbımı geri. Hediye paketimi de yaptırıp, misler gibi, zafer kazanmış komutan edası ile olay yerini terk ettim. Onlar hala tartışıyorlardı ben giderken.

İşte orada tartıştıklarımdan bir tanesi ile dün tramvayda göz göze geldim. çok şükür aramızda 10-15 kişilik bir kalabalık vardı. Yani şöyle az yakınında olsam “fık” diye boğacak beni, en azından bakışları bunu anlatıyordu. Hiç görmemiş gibi yaptım hemen. Sonra da hemen indim ilk durakta.

Muhtemelen alakalı yazılar

• Lâşey’e mektuplar-1 (1)
• Just a little bit of attention (1)
• Pek bi Nokia gördüm beni (8)