Milliyet Gazetesinde okuduğum bir haber‘e göre; Açe de, ki hutbeleri hala Osmanlı adına okutulan bir diyardır orası, Endonezya Ulemalar Konseyi şartların ağırlığından dolayı yardım paketlerinden çıkan domuz etlerinin halk tarafından tüketilebileceğini söylemiş.

Bu nasıl iştir, Bu nasıl bir medeniyyet anlayışıdır ki, işgal edeceği ülkelerin herşeyini bilen araştıran, havasını koklayıp nükleer/kimyasal partiküller arayıp, bunu işgal sonrasında, “havasında zengin zengin uranyum, kokuyordu gibime geldi zannettim” diyecek bir gelişmişliktir ki, yardım diye götürdüğü şeyin, gerçekten oradaki muhtaçlar için bir yardım olup olmadığını anlayamaz. Ya da daha kötüsü, ki böyle olmadığını düşünmek istiyorum, bile bile böyle bir yardım göndermektirler. Bu yardım değil bir eziyettir. Bu yardım değil dalga geçmektir.

Yardım belki bir yatırımdır, belki bir ahlâktır.. Lakin, şüphesiz, yardım bir erdemdir. Adabı ile yapmak lazımdır.

Gerçi aynı hakim güçler değil miydi, özgürlük götürdükleri yere yağdırdıkları bombaların üzerine “Happy Ramadan” yazacak kadar insanlıktan nasibini almamış olan, ve aynı hakim güçler değil miydi Ebu Ğarib hapisanesinde sivil-mahkumlara envai çeşit işkence eden.

Haklısınız belki de, bunların yeri burası değil, ya da benim yerim burası değil.

Muhtemelen alakalı yazılar

• Shark Tale (2)
• Hariçten Gazel devam etsin (1)
• Özür (6)